Kryefaqja / OPINION / Hoxhallarët duan ta vrasin kulturën dhe historinë shqiptare në Iliridë

Hoxhallarët duan ta vrasin kulturën dhe historinë shqiptare në Iliridë

Nga. Afrim Caka

1 – (“Sipas ish kryeministri sllavobullgar Nikolla Gruevskit dhe shqiptarofobëve të tjerë si ai, shqiptari i mirë është vëtëm shqiptari vdekur, shqiptari i paditur, i paarsimuar, analfabet…”)
2 – Sipas këtij hoxhe (“kopil e qenë bir qeni”) nga Shkupi: “Shqiptarët e kanë obligim kuranor që të mesojnë arabisht e turqisht dhe të duken si arabë e turqë!”.
• • • •
Letër e hapur për islamistët Prof. dr. Sylejman Mehazi dhe Prof. Arben Llala…
Gjakovë, 19 shtator 2019
“Kanceri islam ushqehet me lek e shijohet gjak!”.
Por, ç’lloj gjuhe duhet të shkruaj e flasë? Atë të mimikës? “Është hera e parë që kisha dëshirë për të vrarë një njeri, tradhtar” (shih foton). Pikrisht këta ishin që vranë lirinë e shqiptarëve për çdo ditë e netë. Ajo do të ndodhë. Por pyetja është si do të ndodhë. Fantazma e neoosmanizmit ishte kthyer sërish. Këto ulërima sikur donin t’i zgjonin edhe të vdekurit nga varri. Ata kishin një plan që në mënyrën biologjike të zhduknin cilindo shqiptar dhe cilëndo shtëpi të tyre. Megjithatë, ata që i kryen këto çmenduri nuk i kuptonin apo nuk donin t’i kuptonin ligjet hyjnore. Ata, nga lakmia e tyre, parapëlqenin t’i dëgjonin e t’iu bindeshin ligjeve të djallit… I ndodhur ndërmjet frikës dhe ankthit, vendosa t’i ndëshkoja me tërbim të gjithë vartësit e rrethit të parë e të dytë, duke ua siguruar nga një bilet falas për hyrje në ferr. Dërgimit të tyre në ferr t’i paraprinë një darkë madheshtore, ku do të hahej e pihej, ku digjeshin duke uluritur:
“Duhet të shkojnë të ngopur, të egërsuar e të lidhur me kavo hekuri nga kjo botë”.
Farën e tyre s’do ta lëmë të lëshojë rrënjë as në ëndërr. Nëse nuk zbulohen rrënjët dhe degët e tyre, të cilat duheshin shkulur me forcë…
Shqiptarët sot ndodhën në udhëkryqin e madh historik, përballë pushtimit të egër nga fondamentalizmit islamikë të gjysmës së atdheut dhe sfidës së re historike. Drama shqiptare sot kërkonë ndihmë, edhe një program të qartë kombëtar.
Gjëndja e shqiptarëve në Ilirid është shqetësuese. Mënyra e vetme që një fe shpellash e gamilesh të mund të dalë nga ky qerthull vicioz është të ketë një autoritet qendror, të njohur dhe të respektuar që të përcaktojë se çfarë duhet konsideruar si teologjikisht e vërtetë nga të gjithë besimtarët e saj. Kjo nuk do të thotë se të gjithë muslimanët shqiptarë të Iliridës janë të gatshëm t’i pranojnë fjalimet e hoxhallarëve, as në lëndë dhune e as në çfardolloj dhune tjetër antikombëtare, por do të thotë se ka vetëm një pozicion musliman zyrtar dhe të autorizuar. Hoxhallarët e Iliridës që mendojnë (dhe veprojnë) ndryshe nuk do të konsiderohen kurrsesi si përfaqësues të ndonjë xhamie apo muslimanizmit shqiptar.
Implikimet e një veçurie hoxhallarësh të tillë shpesh nënvleftësohen. Le të krahasojmë dy shembuj fanatikësh musliman që janë vetshpallur ekzekutor në në emër të kredos së tyre: Ky hoxhë me mjekërr në foto, dhe një hoxhë tjetër në nga Shkup, autori i kasaphanës së 3200 familjeve shqiptare në korrik të vitit (2017?) në njërën nga xhamitë e “Vilajetit të Shkupit”, ku ky hoxhë taleban “shqiptar” një pjesë të predikimit ia kushtonte ndrrimit të emrave dhe mbiemrave shqiptarë në atë turk e arab. Kur hoxha, ky agjend serb me misione të gjata, bënte kërkesa të tilla, askush nga familjarët nuk kishte guxim t’i vërë në dyshim kërkesat e tij. Ndërsa për të parin motivimet fetare muslimane e pranuan gjestin të tij, për të dytin, të deklaruar, praktikisht u shpërfillën emrat dhe mbiemrat shqiptar. Ndryshimi midis të dyve nuk qëndron në motivimet e as, natyrisht, në aktin në vetvete, çfarëdolloj muslimani mund të pohoj të vepron në emër të tij, gje e pamundur për këta dy hoxhë shqiptar.
Në shkrimin tim të fundit kundër kësaj dukurie negative në shoqërinë tonë, ka abstraksione që ky hoxhë nuk i kupton dhe situatës që nuk i bëson (të cilit nuk ia mësova dot emrin e tij). Përsa i përket problemeve të fetare e të politkës aktuale s’ka sesi të mos flasim për veprat e osmanlinjëve të rinj sepse këta janë mpleksur në jetën tonë kulturore. Por është e nevojshme që ajo të mos merret në mënyrë të veçantë, por të kapët organikisht në të gjithë problemet e tjera që ka vendi ynë. Me gjithatë, siç jam përpjekur ta vë në dukje në shkrimin tim, është e mundur, sikurse ka qenë e pamundur edhe në atë periudhë, që islami politik të identifikohej me ata që e shikonin një imperative politike e parësor. Siç e kemi parë, kjo nuk qenë e vetmja forcë në të cilën shfaqej me gjuhën e talebanëve. Është e rëndësishme të bëjmë dallimin midis islamit dhe fondamentalizmit islamikë…
Megjithatë, gjatë viteve të pas luftës ka ndodhur një “rritje e jashtëzakonshme” e deformimit shqiptar dhe depërtimit të “islamit politik” si përbërës kyç i proceseve më të gjëra të “modernizimit islam”. Në thelb, kjo do të thotë se hoxhallarët e poshtër kërkojnë të përdorin fenë islame dhe fondamentalizmin më të fundit pakistanez për të rritur efektivizimin dhe efikasitetin në çështjet e tyre të brendëshme dhe në ato të jashtme për ta destabilizuar çështjen shqiptare.
Këta hoxhallërë kishin evoluar në një shkallë të tillë, derisa arritën të bëheshin injorantë, servila në kuptimin e plotë të fjalës, sepse imoraliteti e tradhëtia e tyre nuk njihte kufij. Ata e treguan veten me prova të shumta, bindshëm, se në tradhtinë, marrëzinë dhe në mizorinë e tyre s’ka kufij është një tregues i keq ndaj kombit dhe besimit fetar të shqiptarëve. Tashmë, shqiptari kërcënohet nga forca të fuqishme fondamentaliste islame në Ilirid.
Zonja dhe Zotërinj, mendoj që lëxuesi duhet të jetë njohur me saktësi me bazat e filozofisë së këtij hoxhe, ashtu siç deklaroj në një xhami të Shkupit si dhe ftohet që ky maskara të jetë vetë kritiku. Kur një bandë hoxhallarësh e politikanësh që komplotojnë në fshehtësi për të propaganduar islamin politik dhe gjëra me shije të keqe, hoxhallarë dhe imamë të blerë të Iliridës të plogët, bërtasin me sa kanë në kokë, pa u lodhur dhe me një paturpësi të pashembullt – por gjithësesi një maskara sharlatan fetar – të bëjë filozofinë më të madh që kanë shqiptarët nëpër xhami e mejtepe, atëherë kemi nevoj ta marrim këtë kërcënim seriozisht.
Aq më tepër që ky synim antikombëtar e qesharak i këtij mjerani duhet të bjerë në sy edhe shqiptarëve besimtar më pak trutharë.
Ilirida po e humbë gjuhën, historinë dhe kulturën çdo ditë e më shumë Ilirida po përjetonte një fazë të rënieje të mprehtë; kuptohet, pra, se përse çdo ndjesi madhështie të rigjetur ngjallë në Shkup një valë të re interesi për kulturën Afgane. Megjithatë, hoxha në foto ndihej i ngarkuar me misionin e tij “historik” për ta kthyer shkëlqimin e sundimit neoosman dhe për të kthyer në shtëpitë tona copat e perandorisë të humbura Osmane në fazat e rënies së Iliridës. Si një aktë i shpejtë kanibalizmi fetar do t’i pastrojnë rrugët e Iliridës nga shqiptarët. Një projekt i ndjekur nxehtësisht nga Stambolli e Serbia që, kësi kohe, ka dy arsye kryesore shqetësimi në lidhje në mes shqiptarëve dhe SHBA-s.
Me zbulimin e ekstremizmit fetar islam në Ilirid dhe gjetjen e zanafillës së simptomave të kësaj sëmundjeje në përbërësit instiktivë kafshërie, ne kemi mbrritur në disa mendime të paparashikuara, në lidhje me natyrën dhe qëllimet e kësaj sëmundjeje infektive. Ne vërejmë se qeniet njerëzore sëmurën kur, si rezulltat i humbja e fuqive rezistuese ose një pamjaftueshmërie mendore.
Kjo urrejtje duhet ta kishte një origjinë në familje për ta zbuluar është një problem i vogël; pohimet e këtij hoxhe (emrin nuk ia mësova dot) tregonë periudhën e çiftëzimit me osmanlijtë e Turqisë në të cilën kishte frikë nga se mos prindërit i zbulonin origjinën e tij.
Shembullin më të qartë të kësaj të vërtete e afron ajo racë e nënshtruar dhe e asimiluar duke mos e përdorur gjuhen e tij. Ja se si bien kulturat dhe perandoritë duke u hapur rrugë krijimeve të reja. Përzierja e gjakut dhe prishja racore janë shkaqet e vetme që kanë sjellë rënien e qytetërimit antike Pellazgo–Ilire, pasi shqiptarët në Ilirid nuk u shkatrruan kurr nga lufta, por nga humbja e fuqive rezistuese, të cilat janë karakteristikë e gjakut të pastër racor (Pellazgo-Ilire. Në këtë botë, gjithçka që nuk i përket racës së pastër është destinuar të humbë. Çdo ngjarje historike në botë nuk është as më shumë e as më pak veçse shfaqje e instiktit të vetëruajtjes racore, qoftë kjo në të mirë apo në të keq… Kafsha jeton vetëm për vete, kërkon ushqim vetëm kur është uritur dhe lufton për të ruajtur jetën. Shqiptarët e lanë pas dore ruajtjen (jo me deshirën e vetë e përzierjes të racës me Turqit, sllavet, afroaziatikët etj. U përfshinë në përzierje racas dhe e humbëm aftësin krijuese kulturore derisa në fund, u bëmë mendërisht, por edhe fizikisht, më tepër të ngjashëm me pushtuesit shekullor e të nënshtruar deri në ditët e sotit.
Kaluan rreth dhjetë dit që kur pata rastin, të shohë foton e këtij hoxhe nga Shkupi, e kishte shkruar në profiin e tij në facebook mbi argumentin e histerisë së tij:
“Ky hoxhë nga Shkupi: Shqiptarët e kanë obligim kuranor që të mesojnë arabisht e turqisht dhe të duken si arabë e turqë!”.
Nuk ishte aspak një klithmë njerëzore. Një klithmë shkretëtire. Nuk dilte prej gojëve të qenieve njerëzore, prej krijesave me dy duar dhe dy këmbë e që kanë një mendim të vetin mesjetar, por prej ca bishave të llahtarshme, prej turmës, oktapodëve, prej fytyrash të shtrënguara nga qimet e zeza, të gjata, të thinjura të shkapërderdhura… Pikësëpari, më lejohet t’i kujtoj këtij hoxhe që psikoterapia nuk është në asnjë mënyrë një metod sherimi – vetem dajaku ose qelitë e errëta. Kamë një dëshirë të “pamasë” ti shikoja lakuriq këta shqiptarë të fëlliqur. Por kjo dëshirë shoqërohej me një ndjesi shqetësuese sikur do të ndodhte diçka në vazhdim për shkak të të këtyre sjelljeve talebane dhe që ne si popull duhet të bëjmë gjithçka për t’i ndaluar këta gjakprishur shqiptar. Thashë “Shqiptare!” Jo.
Egërsia, fobitë dhe paranojat mesjetare turko-arabe. E mendoj se këto duhet konsideruar si një fillim i një kanceri malinjë që ato janë rrënjosur – ngjizur tek pafuqia e islamistëve dhe në tërë memorien e shqiptarëve fetar të Ilirides. Sigurisht, kjo sëmundje është e vërtetë deri diku, por nuk mund të thuhet me siguri se deri në ç’pikë në anën e kauzes fetare islame… Dashuria, detyra, testamenti, patriotizmi i tyre radikal islam janë përdorur dhe përdoren si maskime për shkatërrimin e kombit ose të vetes.
Nëse do të analizonim doktrinat fetare ose politiko-fondamentaliste në pikëpamje të kuptimit të tyre psikologjik, do të na duhej të bënim një dallim mes dy problemesh. Ne mund të analizojmë strukturën e karakterit të këtij hoxhe që mundohet të krijon një doktrinë të re me një shqiptar të ri, duke u përpjekur të kuptojmë se cilat tipare të personalitetit të tij janë shkaktare për drejtimin e veçantë të mendimit dhe motivet psikologjike të tij. Konkretisht, kjo do të thotë, se ne duhet të analizojmë strukturën e karakterit të një shpellari ose të një beduini shpellash, të cilët u shndërruan në një forcë të fuqishme antishqiptare.
Do të filloj duke kundërshtuar tri pohimet që dëgjohen shpesh të përseriten mbi tri sindroma kancerogjene: “Egërsia, fobitë dhe paranojat”. Mbi të gjitha duhet të themi që ne nuk mund të përfshihemi në (nevrasteni), përderisa islamikët radikal janë zakonisht nevrastenik ose jo të “tillë”. Në radhë të dytë, e kemi të drejtën të konsiderojmë këto sindroma kancerogjene si shkak i degjenerimit mendor, duke parë që i hasim më shpesh tek personat e degjeneruar tek ata hoxhallarë e imamë të sëmurësh mendor, si dhe duke parë që këta bastardë e kopilashë anadollakë nuk përmisohen deri në atë pikë sa të shërohen plotësisht. Edhe pse varësia e këtij hoxhe…. është e dukëshme, pritshmëria jonë lidhur me personin fetar është krejt e kundërta: hoxha mendon se është i fuqishëm dhe dominues mbi besimtarët kopila, ndërkohë që objekti i tradhtisë së tij është aq i dobët dhe i nënshtruar. Ky hoxhë ka gjithnjë nevojë për një besimtar të rinj mbi të cilin ai të sundojë.
Kur i shkruaj këto rreshta, nuk mendoj kurrë që paqja e stabiliteti dhe mirkuptimi i sotëm, i arritur me aq mundim, të rrezikohen për shkak të shqiptarëve të Iliridës, qofshinë ata politikanë apo fetarë radikal… Problemet fetare në Ilirid janë shumë delikate. Ne jemi bindur tanimë, se epërsia e islamistëve radikal është robërimi i të tjerëve, ky është qellimi në të cilën është drejtuar veprimtaria e uzurpuesve islamikë. Sot duhet të flasim për defetarizimin nga islami politik, i gjithë vëndi i Iliridës duhet të përfshihet brenda kësaj beteje mediatike, që as e krijoi vetë e as i takon ta vuajë. Unë sot deklaroj se ky popull, kjo liri që e krijuanë vetë po tregohet e pafuqishme përballë mënyrave kriminale të fetarëve radikal, me të cilat po dominohet ky shtetë artificial.
Pas kaq kohësh e ndjej veten më shumë se mirë të deklaroj se beteja e intelektualëve për mosdorzimin e politikës përballë fondamentalizmit politikë. Një nismë dhe shembuj jo veç për t’u zënë në ngoje, po edhe për t’a vënë gishtin kokës. Ky është më i tmerrëshëm se mjegulla acide! Armiqve tanë u duhet treguar vendi që të sigurohet e nesërmja. Por, që të sigurohet e nesërmja, është e domosdoshme të forcohet e tashmja. Dhe kjo ishte, më në fund, gjë e domosdoshme për çdo shqiptarë që ka gjak shqiptari.
Detyra e çdo Etike shqiptare është të luftojnë kundër Egoizmit dhe Ligësisë fetare (me të cilin janë të mbushur deri në grykë secili prej tyre) të të njejtit nivel dhe madje edhe me forcë. Qëllimi është motivi i drejtpërdrejt i një veprimi politik e historikë që lidhen ngushtë me ndërgjegjën kombëtare. Vetëm dashuria e sinqertë ndaj atdheut është në gjendje ta mundë egoizmin fetar. Ky egoizëm (poshtërsi), si te hoxhallarët dhe te imamët, është i lidhur shumë ngushtë me vetë thelbin dhe qetësinë e tyre, madje është vetë ky thelb i tyre. Për këtë arsye të gjitha veprimet e tyre, zakonisht, e kanë zanafillën e tyre tek tradhtia dhe pikërisht tek POSHTËRSIA duhet të kërkohen pikësëpari sqarimi për një sjellje të papërcaktuar. (Shqiptari i Iliridës mund të riformëtojë sjelljen dhe vullnetin, vetëm të cilit i takon vlera morale e kombëtare. Shqiptari nuk mund të ndryshojë qëllimin e karakterit, për realizimin e vlerave kombëtare, por edhe shtegun që e çon për atje – drejtë realizimit të çështjes kombëtare).
Të gjithë këta ashtu edhe te besimtarët musliman fundamental në njëfarë mënyre nuk e shikonin veten si shqiptarë dhe si të ngjashëm me grupetë të tjera turko-arabe. Mirpo, ndonëse ka pasur shpeshherë fërkime ndërmjetë këtyre shqiptarëve dhe fondamentalizmit, veçanarisht aty ku islami politikë kishte monopolizuar disa nga funksionet më të larta në shoqërinë shqiptare në Ilirid. Le të marrim vetëm një shembull më se të qartë. Deri më 2019 (por mbeturinat e kësaj mund t’i shohim edhe sot e kësaj dite), para nesh vazhdon të qëndrojë përseri pyetja përse shqiptarët e Iliridës, në mungesë të nacionalizmit, dëshirojnë pikërisht të përfytyrojnë këtë lloj zëvendësimi fetar taleban.
Pse dhe si është e mundur që një koncept aq i largët nga përvoja reale e pakicës së radikalëve, sikurse edhe i fondamentalizmi islamikë, të shndërrohet kaq shpejt në një forcë të madhe politiko-fetare? Gjithsesi duhet t’i referohemi përvojës universale të shqiptarëve trutharë që, i cili nënkupton botën e tyre ku e ndëshkojnë vetën e tyre për së gjalli, ngaqë u përkasin grupëve të ndryshme varësisht nga pesha e mëkatit, nuk e njohin veten dhe prandaj e njohin veten si të huaj. Kështu, pra, parimi i kombësisë, aq i debatuar ndër xhami e mejtepe për ta ndryshuar gjuhën, kulturën, historinë dhe hartën e Iliridës, që aspirojnë të formojnë një shtet islamik në Ilirid.
Në çfarë, pikërisht, konsiston proto-nacionalizmi fetar popullor provincial? Kjo pyetje është tejet e vështirë, përderisa përgjigja presupozon shqiptarët dhe islamin politik të ndjenjave të shqiptarëve të pashkolluar, të cilët deri para shekullit XX përbënin shumicën dërrmuese të popullsisë shqiptare analfabetë. Unë mendoj se një pjesë e intelektualëve kanë njohuri mbi mendimet e asaj pjese të pa shkolluar që – të paktën jo pjesërisht – dinin që besimtarët e kësaj doktrine fetare ishin të palëxuar e të paditur, por do të ishte krejt e papërligjshme që intelektualët t’i shtrinim këto njohurit e tyre nga elita te masat trutharë, nga të shkolluarit te të pashkolluarit, sado që këto dy botë tona nuk janë plotësisht të ndashme nga njëra-tjetra dhe ndonëse fjala e shkruar nuk kanë pasur ndikim edhe te shqiptarët fetar që nuk dinin të lëxoni normalishtë (nuk kuptonin).
Shembulli i mëposhtëm i këti hoxhe në “foto” të na japte një ide mbi përmasat e hendekut që na ndan të shkolluarit nga të pa shkolluarit. Gjatë pushtimit turk në Ilirid, shumë shqiptarë të cilët ishin argatë e çobanë dhishë e thishë në çifliqetë e turqëve, ata shqiptarë të qyteteve e të katundeve dhe të shkolluar e pa të, ndjenin natyrshëm se “revanshi kombëtar vazhdonte t’u rrinte varur mbi krye si shpata e demokleut”, përderisa, siç e ka vënë në dukje “Faik Konica”, disa qytetarë e fshatarë të qyteteve dhe fshatrave të ndryshme “kishin arsye të shumta” për t’i shërbyer armikut dhe për t’i urryer nacionalistët dhe të shkolluarit shqiptarë. Këta janë shqiptarët, të cilët marrin kënaqësinë të vërtetë t’u nënshtrohen të tjerëve. Është tragjike kur të të tjerët ta përcaktojnë një fat të lig, por është vetëvrasje kur vetë e pranon atë fat.

Loading...
Loading...

Shiko poashtu

Rexhep Qosja: Bashkimi i Kombit të ndarë, misioni i dy qeverive

Para më tepër se një viti ishte bërë publike nisma për krijimin e një Akademie …

Leave a Reply

Loading...